5 . قرآن و عترت ، معيار درستى اعمال امام صادق ( ع ) فرمودند : نزد من از شخصى تعريف فراوانى كردند ، به‌اندازه‌اى كه تمايل پيدا كردم او را ببينم . روزى او را ديدم و در پِيش رفتم تا در مكانى خلوت با او حرف بزنم . در اين حال او به يك نانوايى رفت و نانوا را فريب داده و دو قرص نان دزديد ، تعجّب كردم ! سپس داخل يك مغازهء ميوه‌فروشى شد و دو عدد انار هم از او دزديد . آيا آدمى كه مشهور به زهد و تقواست ، دزد مىباشد ؟ ! تعقيبش كردم و ديدم داخل يك خرابه شد و پس از آنكه نان و انار دزدى را به يك فقير بيمار داد ، از خرابه بيرون آمد . جلو رفتم و به او گفتم : آقا ، اين كارها كه كردى چه بود ؟ زاهد و عابد و مسلمان و اين كارها ؟ ! گفت : اوّل بگو ببينم تو كيستى ؟ گفتم : من جعفربن محمّد الصّادق هستم . گفت : پسر پيامبرى و قرآن بلد نيستى ؟ گفتم : چگونه چنين مىگويى ؟ گفت : قرآن شريف مىفرمايد : « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها » « 1 » بدين مضمون كه اگر كسى كار خوبى انجام دهد ، خداوند ده برابر در نامهء عملش مىنويسد و امّا اگر كار بدى بكند ، فقط همان در نامهء عملش نوشته

--> ( 1 ) . انعام / 160